عابر زمستانم

تا شد آشنا جانم با نوای تنهایی

عالمی دگر دارم در هوای تنهایی

 ***

بیگانه به لبخندم    دل به کس نمی بندم

اشک دیده ای دارم آشنای تنهایی

 ***

روی شط تشویشم در سفینه ی غمها

تا کجا برد مارا  نا خدای تنهایی

 ***

ابر گریه می بارد در سکوت جانکاهم

زیر چتر باران است روستای تنهایی

 ***

کوچه های شادی را ابر غصه پوشیده است

عابر زمستانم   در قبای تنهایی

 ***

همچو من تو تنهایی ای نگاه پرسشگر

آشنا بوَد جانم با صدای تنهایی

 ***

می برم به صد اندوه تا کرانه ی پایان

کوله بار عمرم را  با دوپای تنهایی

 ***

صبح شادی ام شب شد-آن پرنده را مانم

کآرمیده در لای شاخه های تنهایی.  

                                         ۲۸/۳/۶۸  جزینک

t2.jpgIndexLeftAks1.jpg

/ 0 نظر / 15 بازدید