مرگ نازلی

«ــ نازلي! بهار خنده زد و ارغوان شکفت.
    در خانه، زير ِ پنجره گُل داد ياس ِ پير.
    دست از گمان بدار!
    با مرگ ِ نحس پنجه ميفکن!
    بودن به از نبودشدن، خاصه در بهار...»


نازلي سخن نگفت;
                         سرافراز
دندان ِ خشم بر جگر ِ خسته بست و رفت...



«ــ نازلي! سخن بگو!
    مرغ ِ سکوت، جوجه‌ي مرگي فجيع را
    در آشيان به بيضه نشسته‌ست!»


نازلي سخن نگفت;
                          چو خورشيد
از تيره‌گي برآمد و در خون نشست و رفت...



نازلي سخن نگفت
نازلي ستاره بود
يک دَم درين ظلام درخشيد و جَست و رفت...


نازلي سخن نگفت
نازلي بنفشه بود


گُل داد و
            مژده داد: «زمستان شکست!»
                                                      و
                                                         رفت...

 
 

  
نویسنده : موسی شیرزایی( م . ش) ; ساعت ٦:٠٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ بهمن ،۱۳۸٥