چه تلخ مي گذرد...

چه تلخ می گذرد

روزگارن

چه دشوار.

کاش زهرابه ای بود سیاه

در کام من

کوهی بود گران

بر دوش تو

و نه تنفسی دشوار

در گند دهان نادان

 چه تلخ

چه دشوار

غریب مرگی ی فرزانگان

وشاد کامی دیوانگان.

تهی دستی میگساران و

بد مستی ابلهان

چه تاریک

چه دشوار

رونق بازارجهالت پرستان منگ

پیشا روی خدای جمیل

و قتل بی عقوبت کافران خدا پرست

اما عاشق- اما مست.

تلخ

 آری تلخ.

اما سهم است وسنگین

گذر زمان

چندان که صدای استخوان آدمی خوارگان را

از دور می توان شنید .

                                                           ۶/۵/۸۰  م . ش

  

نویسنده : موسی شیرزایی( م . ش) ; ساعت ٥:۳٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٦ دی ،۱۳۸٥